Het nieuws over Bertulfs vlucht en gevangenneming verspreidde zich als een lopend vuurtje door de stad. De heerser, wiens macht hem dan toch ontvallen was, wist Brugge ongezien te verlaten en zocht als een bange haas zijn weg over de akkers, eerst naar Keiem, een tocht die hem de adem benam, vlug-vlug ging het door dichtbegroeide bossen, over smalle voorjaarskoude watertjes. Verrast waren allen toen ze vernamen dat hij verderop in Veurne afscheid genomen had van een vrouw om wie hij gaf en die als enige wezen in staat bleek zijn verkilde hart te verwarmen. Minder groot was háár liefde, ze wilde hem geen schuilplaats bieden dus verder moest hij, opnieuw de duisternis in. Diezelfde nacht nog liep hij naar Waasten en er voorbij, zijn benen wankelden, hij kon niet meer maar opgeven mocht hij niet. Vermoeid als hij was, zag hij de val niet die voor hem was opgezet. Men hoefde hem niet eens te overmeesteren, hij was uitgeput, zijn voeten bloedden, zijn vlees was bekrast door de doornen die hem op zijn onfortuinlijke vlucht gehinderd hadden. Van de man die het bestond om in zijn rijkdom en weelde de beet van een vlo met een speerstoot te vergelijken, resteerde weinig meer dan een zwerver en banneling, zijn leven even waardeloos als dat van de burgers die hij zo harteloos behandeld had.
Galbert warmde zich aan het vuur in zijn woning, mijmerend over de val van de kanselier en proost, een man die weinigen in zijn nabijheid had geduld, niet eens sommige verwanten. Een eenzame man in het centrum van zijn zelfgeschapen wereld, beheerst en opgeslokt door de macht die hij genomen had, gekocht soms ook met bloedgeld en andermans bezittingen. Alleen was hij, alleen bleef hij, zelfs die vrouw weigerde hem bescherming. Hoeveel eenzamer kan een mens zijn?, vroeg hij zichzelf af. Hij kon zich Bertulfs wanhoop indenken toen hij merkte dat er niemand was die zich over hem ontfermde, niet eens zij die hij zijn geliefde noemde. Amor omnia vincit...Niet altijd blijkbaar.

Verder lezen? Klik hier!